Что мы видим, когда смотрим на небо?

Язык: грузинский с русскими и казахскими субтитрами. Продолжительность: 2 часа. В воздухе грузинского города Кутаиси, одного из старейших постоянно населённых мест в мире, одновременно витают и летняя романтика, и ажиотаж вокруг чемпионата мира по футболу. После двух случайных встреч, планы фармацевта Лизы и футболиста Георгия на первое свидание рушатся — внешность обоих магическим образом меняется, и теперь они не могут узнать друг друга. Встретятся ли молодые люди вновь? Внимание Коберидзе привлекают не только люди и их романтические переживания. В мире режиссёра водосточные трубы умеют говорить, а камеры наблюдения обладают сознанием. Мосты и парки города, деревья, река Риони, школьные дворы, кебабные и уличные кафе в фильме превращаются в особенные, метафизические пространства. Не менее важны для Коберидзе и животные. Камера долго задерживается на бездомных собаках и других пушистых обитателях Кутаиси, которых режиссёр рассматривает как полноценных персонажей, переживающих собственные маленькие чудеса — например, желание посмотреть чемпионат мира по футболу в компании людей. Эта уникальная современная сказка играет с привычными кинематографическими нормами, подрывая традиционную структуру любовной истории и постепенно превращаясь в масштабную поэтическую «городскую симфонию». Подход Коберидзе, с его неторопливым повествованием, редкими диалогами, и чарующей музыкой, вместе с простыми, ясными изображениями, напоминающими ранний кинематограф, — становится одой магии повседневности. In the air of the Georgian city of Kutaisi—one of the oldest continuously inhabited places in the world—both summer romance and the excitement surrounding the World Cup are in the air. After two chance encounters, pharmacist Lisa and soccer player Georgy’s plans for a first date fall apart—both of their appearances magically change, and now they can’t recognize each other. Will the young couple meet again? Koberidze’s attention is drawn not only to people and their romantic experiences. In the director’s world, rain gutters can speak, and surveillance cameras possess consciousness. The city’s bridges and parks, trees, the Rioni River, schoolyards, kebab shops, and street cafés are transformed in the film into unique, metaphysical spaces. Animals are no less important to Koberidze. The camera lingers for a long time on stray dogs and other furry inhabitants of Kutaisi, whom the director treats as full-fledged characters experiencing their own little miracles—such as the desire to watch the World Cup in the company of people. This unique contemporary fairy tale plays with familiar cinematic conventions, subverting the traditional structure of a love story and gradually transforming into a grand, poetic «urban symphony.» Koberidze’s approach—with its unhurried narrative, sparse dialogue, and enchanting music, combined with simple, clear imagery reminiscent of early cinema—becomes an ode to the magic of everyday life. Әлемдегі ең көне, үздіксіз қоныстанған орындардың бірі — Грузияның Кутаиси қаласының аспанын бір мезетте жазғы романтика да, футбол бойынша әлем чемпионатына орай қызу әуестік те кернейді. Екі кездейсоқ кездесуден кейін фармацевт Лизаның және футболшы Георгияның жоспары алғашқы кездесуде-ақ күйрейді — екеуінің де бет-әлпеті магиялық образда өзгеріп салады, енді олар бірін-бірі танымайды. Жастардың қайта кездесуі мүмкін бе? Коберидзе тёк адамдарға ғана емес, олардың романтикалық толқыныстарына да назар салады. Режиссердің әлемінде су ағатын құбырлар да сөйлей алады, ал бейнебақылау камераларының санасы бар. Қаланың көпірлері мен саябақтары, ағаштар, Риони өзені, мектеп аулалары, кәуап пен көше дәмханалары фильмде айрықша, метафизикалық кеңістікке айналады. Коберидзе үшін жануарлар да маңызды. Камера Кутаисидегі қаңғыбас иттер мен басқа да жан-жануарларға ұзақ аялдап, режиссёр оларды адамдармен бірге футболдан әлем чемпионатын тамашалау ниеті бар өз өміріндегі кішкентай ғажайыптарды бастан кешіретін толыққанды кейіпкерлер ретінде көрсетеді. Бұл бірегей заманауи ертегі қалыптасқан кинематографиялық нормалармен ойнап, махаббат хикаясының дәстүрлі құрылымын бұзып, біртіндеп ауқымды поэтикалық «қала симфониясына» айналады. Коберидзенің баяу өрбитін баяндаулары, сирек диалогтары мен баурап алатын музыкасы ерте кинематографты еске салатын қарапайым, ашық бейнелері арқылы күнделікті өмір сиқырына арналған одаға айналады.